துயரின் பயணம்....

எப்போதும்
ஏதேனுமொரு
புன்னகையிலிருந்தே
ஆரம்பிக்கிறது துயரம்.

ஓரு
புன்னகையில் இருந்து
மற்றுமோர்
புன்னகைக்கு...

வழிநெடுக
புன்னகைகளை
வாரியணைத்தபடியும்

ஒவ்வொரு
புன்னகையின்
முகத்திலும்
தன்னை
அறைந்தபடியும்
பயணிக்கிறது
துயரம்...

அது தன்
தீராக்காதலோடு
தொடர்ந்தும் இயங்கும்
இன்னொரு
புன்னகையைநோக்கி

த.அகிலன்

தோற்றுப்போகும் சேவல்..

சிக்கிக்
கொள்கிறது
வார்த்தைகள்.....

வெறுமனே
இறக்கைகளைவீசி
தோற்றுப்போகிறது
சேவல்.

சூரியன்
அதன்பாட்டுக்கும்
நகர்ந்து போகிறது

உதிரியாய்
உள்ளே நுழைகிற
வார்த்தைகளிடம்
கவிதையில்லை

காற்றுக்குப் படபடத்து
மேசையினின்றும்
உதிர்ந்து விழுகிறது
தாள்கள்….

வெறுமனே
இறக்கைகளைவீசி
தோற்றுப்போகிறது
சேவல்

த.அகிலன்

கடனுக்கு வரும் கனவுகள்...

என்
இனிய காலமே
எனது கனவுகளை
சுமந்து கொண்டிருக்கிறாய்….

நான்
எப்போதும்
தாகமாயுணர்கிறேன்

ஒரு
பெருநதியின் எதிரிலும்…

பூக்களின் வாசனை
எங்கே ஒளிந்துகொண்டிருக்கிறதோ
அங்கேயே
என் கனவுகளும்;.

புனிதமாயிராத
என் கனவுகள்
எப்போதும்
அலைகின்றன
என்னைச்சுற்றி நச்சரித்தபடி..

ஆனாலும்
கனவுகளைக் கடைசிவரை
சேமிப்பேன்
தூக்கங்களற்ற
ஒரு பெருவெளிக்காய்
அற்றைக் கடன்கேட்டு
யாரேனும் வரலாம்..

த.அகிலன்